Leżała na chodniku pokrytym śniegiem, na którym odciśniętych było dziesiątki śladów obuwia. Miejscami śnieg był tak ciemny jak ziemia. W ciągu zaledwie paru minut zdążyła się zebrać spora grupa gapiów, może nawet kilkanaście osób. Stali wokół nieprzytomnej kobiety, jakby był to niesamowity widok, atrakcja oferująca darmową rozrywkę. Część w milczeniu obserwowała zamieszanie, jednak znaczna większość szeptała między sobą, komentując lub zwyczajnie ukazując zanadto emocje. Jakby sądzili, że ich słowa mogą coś zmienić. Piotr tego nie dostrzegał, widział jedynie rozmazany obraz świata i mały wyraźny punkt – jej nieruchome ciało. Obcy głos w jego głowie nagle zamilkł, wspomnienie sprzed kilkunastu minut znikło, nastąpiła przeraźliwa pustka. Czas stanął w miejscu.
Zatrzymał się niecałe dwa metry od niej, nie mogąc uwierzyć, że to dzieje się naprawdę. Pielęgniarka i dwaj lekarze z pobliskiej przychodni uwijali się żwawo wokół Luizy, próbując ją ocalić. Znał ich, lecz w tamtej chwili ich twarze były mu obce. Dla niego wszystko działo się jak w zwolnionym tempie, a odgłosy dobiegały z bardzo daleka. Ponownie spojrzał na nią, na najpiękniejszą kobietę na świecie, a po jego policzkach spłynęły łzy. Ktoś położył dłoń na jego ramieniu, okazując wsparcie, ale on nawet nie zareagował na ten gest. Martwił się, że jej ubranie przemokło i jest jej zimno, kiedy leży tak na zmarzniętej ziemi. Chciał podbiec, wziąć ją w ramiona i mocno przytulić, chciał ją ogrzać. Chciał, ale wciąż stał w tym samym miejscu, nie potrafiąc wykonać najprostszego ruchu. Oddychał ciężko, mając wrażenie, że coś mocniej niż poprzednim razem uciska jego pierś. Widział jej piękne oczy, patrzące gdzieś daleko i pozbawione już znajomego blasku, jej bladą skórę i jasne wargi. Włosy rozrzucone były chaotycznie na chodniku wokół jej twarzy. Nawet w takim stanie emanowała swoim naturalnym pięknem. On to widział, widzieli to również zgromadzeni na miejscu ludzie.
Podszedł w końcu i upadł na kolana obok jej ciała. Niepewnie wziął jej dłoń w swoje. Była lodowata i delikatna jak zawsze. Musnął palcami jej policzek, delikatnie, jakby bał się ją obudzić ze snu o poranku. Ale on chciał, żeby obudziła się z tego okropnego snu, żeby popatrzyła na niego i posłała mu radosny uśmiech. A może to on tkwił w najgorszym koszmarze i to on powinien otworzyć powieki i wyrwać się z objęć ciemnej strony swojego umysłu?

Wczoraj to historia, jutro to tajemnica. Dziś to wyjątkowa chwila. Pamiętaj o tym, co było. Oczekuj tego, co dopiero nadejdzie. Żyj...

---
grafika by Czytamitu

     Trzymając się za ręce i nieśmiało chichocząc, ruszyli wolnym krokiem dróżką prowadzącą na wzgórze. Słońce zaczynało zachodzić za horyzont, pozwalając, aby na niebie łączyły się wszystkie możliwe barwy w formie ulotnego dzieła sztuki. Usiedli na szczycie wzniesienia i w milczeniu wsłuchiwali się w wyjątkowy spektakl tworzony przez samą naturę.
– Brakowało mi tego podczas ostatnich miesięcy życia w mieście. – Oparła głowę o jego ramię. – Brakowało mi tego piękna, przestrzeni, poczucia wolności.     Chciał odpowiedzieć, że jemu brakowało jej bliskości, ale wyszeptał to jedynie w myślach. Nie chciał psuć tego momentu słowami.
   Na ciemniejącym niebie przybywały nieśmiało kolejne gwiazdy. Ptaki zaznaczały swoją obecność z jeszcze większym zaangażowaniem niż o poranku lub za dnia. Po kilku minutach nad głowami zakochanych znajdowała się już jedynie ciemna przestrzeń usiana malutkimi,migoczącymi punkcikami, z księżycem w pierwszej kwadrze. Leżąc w trawie, wpatrywali się w ten niesamowity obrazek.
– Miliony gwiazd patrzących na nas w milczeniu – wyszeptała. – Czy może być coś piękniejszego?
   Wsparł się na ramieniu i patrząc prosto w jej oczy, powiedział:
– Tak. Ty.


- Dni naszego życia, część II -


---
Książka dostępna w przedsprzedaży: https://www.empik.com/dni-naszego-zycia-tom-2-mikos-malgorzata,p1228686588,ksiazka-p
Premiera : 30 08 2019
Wydawca: Wydawnictwo Novae Res

– Dziękuję ci za wszystko. Dziękuję za to, że jesteś tuż obok mnie.
– Zawsze będę.
Uśmiechnęła się tajemniczo.
– Powiedz, dlaczego zakochałaś się akurat we mnie? – zapytał, wciąż wpatrując się prosto w jej oczy.
– Zakochałam się w tobie, ponieważ nie byłeś taki, jak inni. – Zbliżyła swoją twarz do jego. – A ty, dlaczego zakochałeś się we mnie?
– Bo nie byłaś taka jak inne – odparł bez zastanowienia.
Odwzajemnił jej pocałunek, dziękując tysięczny raz siłom wyższym za to, że otrzymał możliwość przeżywania tak wspaniałych chwil przez ostatnie lata i przez wieczność, która z niecierpliwością już na nich czekała.
Oboje nie mieli jeszcze pojęcia, że ta wyczekiwana przyszłość trwać będzie nie wieczność, ale zaledwie parę lat.

- Dni naszego życia, część II -


〰
 
Kto z Was ma już za sobą lekturę pierwszej części i czeka na zakończenie tej historii? Jak myślicie, co jeszcze wydarzy się w tej powieści i jak będzie wyglądać jej zakończenie?


Photo by Bill Brandt

- Życie jest jak droga pełna niespodziewanych zakrętów, wybojów oraz stromych ścieżek, które prowadzą wprost do zakończenia trasy - podjął rozmowę po jakimś czasie - Czasem nawierzchnia tej drogi jest oblodzona lub napotykamy na niej połamane gałęzie drzew, ale nie można się poddawać, trzeba znaleźć wyjście. Przeciwności oraz emocje są wpisane w obrany przez nas kurs i nie sposób ich ominąć, czy też zmienić. Po prostu trzeba iść własną drogą i doświadczać jak najwięcej. Trzeba być ponad tym wszystkim.

- Ale skąd wziąć siłę, by nie poddać się na pierwszym ostrym zakręcie, po pierwszym przykrym doświadczeniu?

- Spojrzeć w niebo na migoczące bladym blaskiem gwiazdy. Dzięki ich obecności i światłu, nie czujemy się osamotnieni. Jesteśmy ludźmi, którzy myślą, czują, potrzebują czyjejś obecności.  Człowiek nie może pozwolić, aby świat go zmienił, aby zmienił jego wnętrze, wrażliwość i odczucia. Zawsze trzeba mieć nadzieję, że następny dzień przyniesie coś znacznie lepszego. To chyba cały sekret, tak sądzę.

Na dobry początek dnia i całego tygodnia - słowa rozpoczynające historię opisaną w mojej książce "Dni naszego życia" ♡


▫ "Dni naszego życia" to opowieść o przyjaźni, miłości, nadziei. O tym, że czas ucieka nam bezpowrotnie, a my gubimy tak wiele. To opowieść również o tym, że magia istnieje, tylko my czasem jej nie zauważamy... Jest to książka pełna magii i emocji. 

Trzymając jego ramię i słuchając ubolewania nad tym, co przepadło bezpowrotnie, czułam przygnębienie. Tysiące osób w podobnym mu wieku przeżywa niemal identyczne chwile lęku oraz poczucia beznadziejności, gdy powracają po latach do miejsc z ich przeszłości. Do miejsc, które zmieniły się na przestrzeni mijających dekad, a w umysłach tych osób i w zachowanych wspomnieniach są wciąż takie same. Pewnego dnia, będąc w wieku podobnym do wieku mojego sąsiada, również dołączę do ich grona. Będę zagubionym turystą w obcym świecie, często niezrozumiałym i przerażającym. Na nowo będę poznawać i uczyć się tego, co kiedyś znałam i kochałam. Z utęsknieniem przyjrzę się zmianom na lepsze lub gorsze, a moje wspomnienia dotyczące znajomych miejsc oraz twarzy będą umierać jedno po drugim. Będę obcym we własnych miejscach. Ale ja będę na to przygotowana, gotowa na gorzki smak umierającej historii, którą obecnie tworzę.